7 °

max 14 ° / min 5 °

Četvrtak

27.02.

14° / 5°

Petak

28.02.

12° / 3°

Subota

29.02.

12° / -1°

Nedjelja

01.03.

12° / 5°

Ponedjeljak

02.03.

16° / 11°

Utorak

03.03.

15° / 11°

Srijeda

04.03.

16° / 9°

Podijeli vijest sa nama.

Dodaj do 3 fotografije ili videa.

Maksimalna veličina jednog fajla je 30MB

minimum 15 karaktera

This site is protected by reCAPTCHA and the Google. Privacy Policy and Terms of Service apply.
Autokefalna Crkva Kraljevine Crne Gore (1922)

Istorija

Comments 3

Autor: Antena M

  • Viber

Autokefalna Crkva Kraljevine Crne Gore (1922)

Piše: Vladimir Jovanović

 Ukazom necrkvenoga lica – laika, od 17. juna 1920. godine, na prijedlog zastupnika ministra vjera, ministra prosvjete i po saslušanju Ministarskoga savjeta, riješio je, proglasio i potpisao „Aleksandar [Karađorđević] Naslednik Prestola”, formirana je: Avtokefalna Ujedinjena srpska pravoslavna crkva Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca.

Mitropolija crnogorsko-primorska je formirana 1931, samo sedam godina je starija od Amfilohija (1)

Za „avtokefalnu” su je proglasili, iako su tek oko dvije godine docnije za nju dobili tomos – uredno plaćen sa 1,5 miliona švajcarskih franaka u zlatu.

I ondašnja srpska naučna zajednica pokušala je, na svoj način, dati „doprinos”. U nedostatku provjerljivih fakata, posegnulo se i za konfabulacijama. Tipičan primjer je studija „Građa za istorijsku geografiju srpske crkve” iz 1922. godine.

Autor je dr Aleksa Ivić (1881–1948), srpski istoričar. Napisao je, između ostaloga: „Istorija Srba u Ugarskoj od pada Smedereva do seobe pod Čarnojevićem (1459-1690)”, „O srpskom i hrvatskom imenu”, „Marčanska episkopija od Gavrila Predojevića do Gavrila Mijakića (1642-1660)”, „Istorija Srba u Vojvodini od najstarijih vremena do osnivanja potisko-pomoriške granice (1703)”, etc.

Ivić u „Građi za istorijsku geografiju srpske crkve” piše da se „jednom slučaju ima zahvaliti, što je srpska crkva vaskrsla usred najtežeg ropstva pod Turcima; sredinom 16. veka došao je za turskog velikog vezira poturčeni Srbin, Mehmed-paša Sokolović, koji je i kao musliman imao osećaja i topline za svoju rodbinu i za svoj narod”.

Ama, ta 1557. „vaskrsla” od Turaka, ili od „poturčenoga Srbina”, a „usred najtežeg ropstva” (!), samoupravna Pećka arhiepiskopija („patrijaršija”), zavisna od Vaseljenske patrijaršije – zbog koketiranja sa „latinima” po pitanju ujedinjenja sa Papom i kreditnih zaduženja rastrošnih pećkih vladika – samoukinula se 1766. godine, te je Vaseljenska patrijaršija godinama vraćala njezine kamate i glavnicu duga.

Naravno, to Ivić ne navodi – iako sve to uredno piše u objavljenim aktima o samoukidanju – ali se žali da „cepanje još je povećano, kada su obrazovane dve države srpske, Srbija i Crna Gora, koje zasnovaše svaka na svome zemljištu nezavisnu crkvu”.

Tačnije: Crkva Crne Gore je 1766. obnovila od Turaka zagašenu autokefaliju jedne te iste katedre 1485. utemeljene od crnogorske države i crnogorskoga klira na Cetinju; a tek nekih 113 godina docnije je Srbija zasnovala svoju autokefalnu Crkvu sa novom (prvi put u istoriji) katedrom u Beogradu.

„No svetski rat”, nastavlja Ivić, „ujedinio je ceo srpski narod u jednu državu te su i rascepkane srpske crkvene oblasti proglasile ujedinjenje srpske pravoslavne crkve”.

Ima li do 1918, na primjer, kakav zvaničan akt autokefalne Crkve Crne Gore – a imala je i crkveni ustav i još tri posebna crkvena zakona – da posvjedoči da je jedna od „rascepkanih srpskih crkvenih oblasti” i da se ima kad-tad „proglasiti ujedinjenje srpske pravoslavne crkve”? Nema.

Dakle, Ivić poseže za konfabulacijama, te u njih utrpava i Mitropoliju crnogorsku – Crnogorsku pravoslavnu crkvu. Bilo bi previše da negira ili ne pominje njezinu autokefaliju, jer je to drska novotarija, koja je, računajući na gubitak istorijskoga pamćenja novih generacija u Crnoj Gori, smišljena i lansirana tek prije par decenija – a 1922, kad Ivić piše svoju studiju nije se dala ni zamisliti.

Evo citata:

„Autokefalna Crkva Kraljevine Crne Gore.

Do godine 1766. pod Pećskom patrijaršijom. Kasnije posvećenje u Sr. Karlovcima, zatim u Petrogradu (1833, 1858, 1863 i 1888).

Eparhije: 1. Cetinje (mitropolit crnogorski i brdski), 2. Raško-zahumska, stolica Manastir Ostrog, osnovana 1878. Pod nju spadaju Brda i negdašnja hercegovačka plemena”.

U ovoj kratkoj napomeni o našoj autokefalnoj Crkvi, Ivić pogrešno tvrdi da je imala dvije eparhije – imala ih je tri; netačno navodi i službeni naziv mitropolijske eparhije koji glasi: Cetinjska arhiepiskopija; sugreiše da su crnogorski episkopi nakon 1766. posvećivani u Sremskim Karlovcima, iako je tamo posvećen, nakon što su ga Rusi odbili – a po naročitome odobrenju Cara Austrije – jedini Petar I Petrović-Njegoš; navodi posvećenjâ naših episkopa u Petrogradu – među njima pogrešno 1888. a treba: 1885. – i propušta 1909. godinu, kada je tamo hirotonisan Kiril Mitrović; ne navodi da su episkopi Arsenije Plamenac (1767) i Visarion Ljubiša (1878) hirotonisani u Crnogorskoj crkvi, a Gavrilo Dožić (1911) u Vaseljenskoj patrijaršiji; etc.

                                                                       ***

Objavljujem faksimil citata studije „Građa za istorijsku geografiju srpske crkve” dr Alekse Ivića („Glasnik Geografskog društva”, sv. 7-8, Beograd, 1922, str. 207, 210)…

Komentari (3)

POŠALJI KOMENTAR

Realno

Hvala na svemu sto radite, treba ponavljati i davati sto vise dokumenata jer su nas preko 100 godina lagali i učili naopako...

Johnny

Cus, usred najtežeg ropstva pod Turcima Pećka arhiepiskopija se samoukinula 1766 godine, te je Vaseljenska patrijaršija godinama vraćala njezine kamate i glavnicu duga...”Samoukinula” se voljom Mustafe III, a sto se dugova tice nesumljivo da su lopovlukom, intrigama i lazima dojadili i Turcima.

ja

samo ne znam kome nije jasno i precizno dokazano kroz ove tekstove. samo zdravlja u Vas g. Jovanoviću! svaka Vi sreća na put!