22 °

max 32 ° / min 21 °

Srijeda

19.06.

32° / 21°

Četvrtak

20.06.

36° / 23°

Petak

21.06.

34° / 23°

Subota

22.06.

35° / 25°

Nedjelja

23.06.

33° / 24°

Ponedjeljak

24.06.

32° / 23°

Utorak

25.06.

32° / 23°

Podijeli vijest sa nama.

Dodaj do 3 fotografije ili videa.

Maksimalna veličina jednog fajla je 30MB

minimum 15 karaktera

This site is protected by reCAPTCHA and the Google. Privacy Policy and Terms of Service apply.
Slučaj igumana Teofana Đokovića: Blud i saučesništvo u ubistvu

Istorija

Comments 1

Slučaj igumana Teofana Đokovića: Blud i saučesništvo u ubistvu

Autor: Antena M

  • Viber

Priredio: Vladimir Jovanović

Štampa u Srbiji 1908. objavljuje da je nastojatelj jednoga od tamošnjih manastira, Teofan Đoković, jedanaest godina ranije u  Mitropoliji crnogorskoj – Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi, zbog bluda i rodoskrnavljenja, bio raščinjen, a nakon što mu je crnogorski sud izrekao i krivičnu osudu radi saučestvovanja u ubistvu.

Ipak, primljen je potom — u klir autokefalne Crkve Kraljevine Srbije. 

„Čega ti kod nas nema!” — pisala je ondašnja beogradska „Pravda”. — „U manastiru Svetoga Stevana kod Aleksinca nalazi se kao starešina nekakav kaluđer Teofan Đaković Crnogorac”.

„Taj je Teofan u avgustu 1897. god. osuđen crnogorskim redovnim sudovima za prljavo delo na šest meseci zatvora, a njegova saučesnica za ubistvo deteta na 20 godina robije. On je tamo za svagda raščinjen, pa je došao ovde i dobio bolje no što je tamo imao, pa se još tako posilio da čini čuda i pokore po manastiru i oko manastira. A naša nadzorna vlast ništa ne haje za to!”

Prema šematizmu područne Zahumsko-raške eparhije, iz 1880. godine, Teofan je u autokefalnoj Crkvi Knjaževine Crne Gore nastojatelj u Ostrogu hrama crkve Sošestvije (Vaznesenje) Sv. Duha.

Potom je Teofan iguman Župe Nikšićke. Ovaj manastir, sagrađen 1861, posvećen Svetome apostolu i jevanđelisti Luki (Λουκᾶς) — zadužbina je knjaza Nikole Petrovića-Njegoša…

U Župi, manastirskome kompleksu, bila je i državni škola. Teofan se sporio s župskim kapetanom Radosavom Bojovićem, a nadležno ministarstvo bilježi da je iguman „učinio zloupotrebe tijem što je mijenjao radnju oko popravke školske kuće sa radom oko one u kojoj živi”, te da se poziva na „imunitet”, veli „da ima odbranu kako je duhovno lice i upravitelj ovog manastira” (Vasilije Lukić, „Školstvo u Podgorici 1879-1915: prema dokumentima iz Arhiva SRCG”, Titograd, 1983, str. 20); etc. 

Ispostavilo se i da je Teofan, tu u Župi, vodio dvostruki, ne samo za monaha nedostojni život, nego je i saučesnik u krivičnome djelu! A kada je razotkriven, izveden je, sa saučesnicom, pred Veliki sud Knjaževine Crne Gore i osuđen; da bi, posljedično, od strane Duhovne Uprave (de facto Sinoda) i poglavara naše Crkve, mitropolita Mitrofana Bana, bio raščinjen, išćeran iz svih manastira i uopšte iz crnogorske jerarhije.

No, Teofana primaju u Srpsku crkvu i raspoređuju za igumana manastira kod Aleksinca! U Srbiji je, izgleda, desetak godina kasnije učestvovao u agitaciji za neku od partija, pa su ga konkurenti difamirali, pozivajući se na kompromat dok je bio crnogorski klirik. Objavljeni su tamo u štampi protiv njega prijepisi sudova crnogorskih, državnoga i crkvenoga.

Napadajući Teofana Đokovića i pozivajući Arhijerejski sabor Crkve Srbije da reaguje, beogradska „Pravda” piše: „Mi smo znali da je taj starešina manastira spao negde s vešala ili pobegao s robije pa došao ovamo u Srbiju da je sobom usreći; ali, nismo tačno znali s kojih je vešala spao”…

U crkveno-sudskoj presudi iz 1897. protiv Teofana Đokovića, mitropolit Mitrofan se poziva na 44. i 47. kanon VI Vaseljenskoga sabora (koji je održan 691-692. godine u Carigradu, poznat i kao Trulski) i na odnosna tumačenja Svetoga Vasilija Velikoga (Βασίλειος ο Μέγας).

- Kanon 44. glasi: „Kaluđer, koji se zateče u bludočinstvu, ili koji uzme ženu radi bračnoga općenja, neka podlegne kaznama, koje su ustanovljene za bludočinioce” (IV Vaselj. 16; Ankir. 19; Vasilije Veliki 6, 18, 19, 60).

- Kanon 47. glasi: „Ni žena u muškome manastiru, ni čovjek u ženskome manastiru, da ne spava: jer vjerni moraju biti slobodni od svake sumnje i sablazni, i moraju upravljati svoj život za pristojnu i lijepu službu Gospodnju (1. Kor. 7, 35). A koji ovo učini, bio on klirik, ili svjetovnjak [laik], neka se odluči [razvrgne od Crkve]” (VII Vaselj. 18, 20, 22).

U kolikoj se mjeri danas, na primjer u Crnoj Gori, poštuju konkretno imperativi pomenutog 47. kanona? — da ne pominjemo ostala brojna  drevna sveštenopravila za još teže zločine, kažnjive i po crkvenim i po državnih zakonima. Nijesmo li u prilici da u ovdašnjem ogranku Crkve Srbije (SPC) uočimo primjere muških obitatelja, klirika u manastirima sa sestrinstvima; ili, nije li, na primjer Justin Popović (1894-1979), za koga tvrde da je „svetitelj”, takođe i „duhovnik” Amfilohija Radovića, decenijama obitavao u ženskome manastiru Ćelije blizu Valjeva, kod igumanije Glikerije Janjić!...

Takvo što bilo je nezamislivo u Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi; dokazane sablazni su se promptno kažnjavale na temelju neporecive strogosti sveštenih kanona. Potvrđuje to i slučaj igumana Teofana Đokovića. Pa s tim u vezi, objavljujem prijepise ovjerenih crnogorskih akata protiv njega, i državni i crkveno-sudski…

---

Broj 547. - Cetinje 7. nov. 1897. g.

Njegovom Visokopreosveštenstvu Mitropolitu Crnogorskom Gospodinu

MITROFANU - Cetinje

Još u avgustu ove godine optužen je Iguman TEOFAN ĐOKOVIĆ da je:

- nemoralno živio sa PAVOM šćerom JAKOVA ŠUNDIĆA, koju je Đoković kao svojtu držao u manastiru i da je Pave đecu imovala za vrijeme njenog živjenja s Teofanom u manastiru Župskom.

Usljed te optužbe izaslata je sudska komisija u licu g. v[ojvoda] Đ[URO] CEROVIĆ i kap. MATO KATURIĆ u Župi koji su učinjeli pomenutim ispite; i pred tom komisijom Pave je priznala:

- da je provodeći bludstvo sa Teofanom zatrudnjivala dva put i to, da je prvo dijete mrtvo rodila, a drugo da je rodila živo, pa ga je udavila i to u avgustu ove god. a Teofan Đoković priznao kazivanje Pavino.

Veliki Sud na osnovu navedenog i pošto je Teofan s Pave u petom stepenu srodstva prema nar. čl. 39. nar. o vanbrač. đeci presudio je:

- Teofana kao prostog građanina na 6 mjeseci zatvora; a što je Đoković kao Iguman taj nemoralni život provodio s rođakom Pavom u Manastiru to se ostavlja na riješenje Vašemu Visokopreosveštenstvu;

- Pave za ukrivanje porođaja prvog đeteta i za udavu drugog prema čl. 37 i 38 pomenute naredbe presuđena je na 20 god. zatvora.

- V[ELIKI] SUD

Da je prijepis vjeran svome originalu tvrdi: Arhivar Knj. Vel. Suda Milo I. Martinović

Cetinje 25-8-1907. g. - (M. P.)

---

Mitropolija Crnogorska - Broj 1395 - Cetinje 11. decembra 1897. g.

KNJ[AŽEVSKOM] CR[NOGORSKOM] VELIKOM SUDU - Cetinje

Pošto je saglasno pismu Knj. Velikog Suda od 7. novembra tek. god. ka broju 547-V 1897/240 TEOFAN ĐOKOVIĆ nastojatelj manastira Župskog u pretpomenutome manastiru nemoralan život provodio i iz koga nemorala, ne samo da je stvoren javni sablazan, nego se je i iz istog nemorala u rečenom manastiru i jedno ubistvo slučilo, za to Duhovna Uprava, na osnovu crkvenih pravila Sabora Trulskoga pravilo 44 i 47 i Vasilija Velikog prav. 19 i 60, pretpomenutoga Teofana Đokovića

- suspendira od Epitrahilja, čim u svezi stoji i zabrana svakoga daljega sveštenodjejstvovanja.

Ova kanonička osuda pretpomenutome Đokoviću, oduzima svako pravo na dalje njegovo življenje i u jednome manastiru našem.

Ovo radi znanja Sudu dostavlja se.

M[itropolit] MITROFAN

Za vjernost prepisa sa originala tvrdi: Iz Kanc. Knj. Vel. Suda Milo I. Martinović, arhivar

Cetinje 25-8-1907. g. - (M. P.)

.

Komentari (1)

POŠALJI KOMENTAR

Freedom

A mora da je plemenik Nola tenisaca.